Poezie: gedicht 002

Ja, daar zit ik dan op de wc. Met mijn handen in mijn nek, hoofd naar beneden en kijkend naar de zwarte moderne tegels met witte voegen die ik gisteren schoon heb gemaakt realiseer ik me ineens iets. Het licht van de lamp boven me maakt me rustig. “Wat heb ik net toch meegemaakt...” zucht ik. Ik voel me gelukkiger, wijzer, rustiger. Accepteren hoe het gaat is nog nooit zo makkelijk geweest.