Triest is het grote nieuws wat ik vandaag gehoord heb. We kijken in elkaars ogen.
We begrijpen elkaar nu, we durven alleen beiden niets meer aan elkaar te vertellen. Het is stil, heel stil.
De pijnlijke stilte maakt plaats voor een glimlach. We houden onze glimlach voor 3 seconden in en daarna barsten we in tranen en lachen uit.
"Wat vermaak je me toch ook" zegt ze sarcastisch. "Ik weet het" zeg ik, "Ik weet het."
Het nieuws is nog nauwelijks tot me binnengedrongen tot een belangrijke kennis van me mij opbelt.
Het was gedeeltelijk goed en gedeeltelijk slecht nieuws. Het was precies zoals in een spannende detective. Ze vroeg of ik eerst het goede nieuws wilde weten of, hoe kan het ook anders, eerst het slechte.
"Zeg het maar recht voor zijn raap" zeg ik, met nog een snik van de emotionele uitbarstig van geen 7 minuten geleden.
Met een voor mij ontstemde rustige stem vervolgde ze haar gesprek: "Ze hebben het beiden overleefd. Hij heeft zich nog los weten te rukken. Zij was al vrijgelaten." Ze vroeg daarna "of ze het moest doen". Ik vroeg: "Wat?". Ze zei: "Ze met rustlaten". "Ja" zei ik: "En mij ook vanaf nu.".
Het was goed zo.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten