Ik voel me ongelukkig, maar dat is omdat ik meer voel voor andere mensen.
Andere mensen hebben niet de dromen die ik heb, niet de ambitie die ik heb en niet de meningen die ik heb.
Laat me verdomme alleen. Daar hoef ik toch niet om te vragen?? Als ik niets zeg dan is dat een teken. Ik moet niet praten. Ik moet niet luisteren. Ik moet helemaal niets.
Dan ben ik maar een mislukkeling. Dan ben ik maar verdrietig. Er is meer. En op zoek gaan naar meer maakt me alleen maar ongelukkiger. Mijn plannen maken me ongelukkiger. Mijn leven staat stil op dit moment, ondanks dat het theoretisch niet zou kunnen.
Het is alsof ik op mijn kop sta om precies hetzelfde te doen als wanneer ik dat niet zou doen. En dan niet alleen op mijn kop staan maar ook mijn hoofd onder de grond, mijn handen vastgebonden en mijn mooiste schoenen aan.
Zoiets dus:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten